ok lang yung sasakyan at bahay, maraming spare parts at materials na mabibili sa hardware pero si mader... walang kapalit yun. daig pa sina piolo at claudine ang luv story namin. ay ang nanay ko... matanda na siya at sa pagkaka-alam ko kalahati ng panahon niya dito sa mundo ay nilaan niya sa pagpapalaki sa aming makakapatid ng maayos. nung mawala na ang tatay, siya na mag-isang nagtaguyod sa pagpapalaki sa amin... matagal na yun. trese anyos pa lang ako, kalbo at walang kamuwang-muwang sa makamundong pagnanasa hahahaha. kung si willie siguro ang kausap ko ngayon, cgurado may dagdag na akong 500 pesos o di kaya nakapila na ang mga tfc screwdrivers para mag-abot ng donasyon. oh ano ito? parang may naririnig pa akong sumisigaw ang audience ng wowowee! wowowee! wowowee!!!... la na, bangag na nga yata ako. mmmm... paalog nga luningning.
ang mahal kong ina. wala naman akong hinangad kundi ang mapasaya siya. di biro magpalaki ng mga anak mag-isa, alam ko yun. nakita ko mismo. pero siya, kinaya niyang mapatapos kaming lahat pati sa kolehiyo. kinaya niya ang lahat para lang lumaki kami ng maayos at nasa tamang landas. obvious naman di ba? hahahaha... paano na kung mawala siya? wala ng magsasabing, “anak ang gwapo-gwapo mo. habang lumalaki ka, lalo kang gumagwapo...” kaya lang naisip ko rin na habang lumalaki pala ako, lumalabo naman ang mata niya. o baka naman totoo talaga kasi di naman marunong magsinungaling yun eh. hayaan na lang, basta ang punto dun ay mahal na mahal ako ng aking nanay. kaya eto, ginagawa ko ang lahat para mapasaya siya. magantihan ko man lang ang lahat ng paghihirap niya para sa amin. ayos na yun sa akin. dun ko lang masusukat ang aking tagumpay kung matupad ko yun. simple lang naman ang bisyo ng nanay. mababaw ang kaligayahan. sa ngayon, nawiwili lang siya sa kaka-alaga sa mga apo niya o di kaya kung may nasasalat na chinese karakter o 3 balls masaya na yun... pong!!!
ang buhay nga naman ano? minsan nakakaligtaan natin ang mga taong naging dahilan kung bakit tayo naririto sa kinalalagyan natin. ako guilty ako niyan. matagal ko na ring di nakikita ang nanay ko. nakakausap ko palagi sa telepono at sa awa ng diyos ay nakakapadala naman ako sa kanila buwan-buwan. pero hindi pala sapat yun, sabi ng kaibigan ko. sana nandoon ako sa araw ng opersayon, gaya ng pagbantay niya rin sa akin sa opspital dati ng tinuli ako at nung kinuha ang aking apendix nang hindi ko namamalayan kasi tulog ako. nagising na lang akong kalbo na naman! pero masaya pa rin kasi nasa tabi ko ang nanay. tiniis ko na lang tingnan ang matandang lalaki sa kabilang kama sa loob ng ward. nakabitin ang paa niya at may nakatuhog na bakal sa tuhod. ok lang katabi ko ang nanay, matapang ako!!!
(*PAUSE: Namimigay nga bagong camera sa Tools & Support group... kunin ko muna yung sa akin. Wow Nikon Coolpix S8! galing... 7.1 megapixels at rechargeable. hmmmm yabang ni toto!!!... mapapalitan na yung lumang camerang inissue sa akin, alhamdulah!)
Timing din ang kamerang ‘to sa sinusulat ko ah... ang luma kong kamera, sa wakas pinalitan din. di na ako magbibitbit ng napakamaraming baterya sa airport at mapagkakamalang terorista. mukha na akong turista ngayon... eat this, you fuckin’ saudi airport police!!!
Ang camera, busina at gulong ng sasakyan, bintana at door knob ng bahay pwedeng palitan kahit anong oras... pero ang nanay hindi. tapos na ang mother’s day pero sana araw-araw dapat kaarawan ng mga ilaw ng tahanan. ang mga nanay ang tunay na mga bayani sa ating buhay. ikaw, kelan mo ba huling nasabi sa nanay mo na mahal mo siya?
PS
Sa mga kaibigan ko, maliban sa manalo sana kayo sa lotto at maayos na ang luvlife nina ruffa at kris, ipagdasal niyo rin ang mahal kong ina. Salamat po.
Walang komento:
Mag-post ng isang Komento