Marami ka pang bigas na kakainin... Oct'07

nagugutom na ako. ’tang na loob, tatlong oras pa bago uwian at lumamon. hanggang ngayon di ko pa rin naiintindihan o mahanap ang logic kung bakit kailangan gutumin ang sarili mula pagsikat ng araw hanggang sa paglubog nito upang maging banal. sa panahong tulad ng ramadam minsan naiisip ko na sana magka-amnesia na lang ako para makalimutan ko ang pagkain. minsan naman pinapangarap ko din na maging anorexic na lang. kagaya ng nakaraang dalawang ramadan ko dito sa kaharian, pilit ko pa ring sinusunod ang paniniwalang ito bilang respeto na rin sa ating mga kapatid. di man ako sangayon kasama ng sampung anaconda ko sa tiyan, wala na akong magagawa kundi sumunod na lamang. ang tangi kong magagawa ay ang lumamon ng marami sa umaga bago pumasok sa opisina kahit hindi ko nakasanayan ito. mahirap lunukin ang kanin sa umaga, hindi ako sanay. masaya na sana ako sa tinapay, kape at mani...


wala akong magawa kagabi kaya napilitan na naman akong manood ng tfc. tamang-tama lang nang binuksan ko sa cinema one, ”feature presentation” daw. pumwesto ako sa sala bitbit ang tuna sandwich kong hapunan. ”marami ka pang bigas na kakainin” ang palabas. pang-ramadan talaga ang dating! si eddie garcia ang bida at kasama ang isang budding (o bading?) young action star... si rustom padilla. oo si rustom. action star nga pala dati yun? medyo mataba sa siya nung panahong iyon. macho. lalaking-lalaki. may potentials. may potential maging bading! parang iba kasi ang tumbling at gulong niya. parang pang floor exercises sa olympics. pumipikit-pikit pa siya habang pinuputok ang kanyang baril sa mga kalaban. para bang iniisip niya na... ”eewww...ano ba tong ginagawa ko?! help!!! robiiiiiiiiinnn!!! help! help! sakloloooooooo!!!”. hahaha... marami din dito nyan sa saudi. gaya na lang ng isang pinoy na subcontractor sa mga projects namin. sabi pa ng kasama niya sa trabaho, “sir ingat ka dyan kay ***, darna yan. pinapahirapan ang sarili. ayaw umamin.”


syet! siguro nga marami pa talaga akong kakaining bigas dito sa saudi. nasubukan ko na yata halos lahat ng klase ng bigas: basmati, long grain, denorado, milagrosa, senandomeng, thai, jasmine, egyptian atbp... ngayon Ligo brand ang binabanatan ko. top of the line yun sa batha. pero tila iba na ang bigas nila ngayon, matigas na. hinaluan na naman siguro ng magugulang na mga pinoy kasi naging mabenta ito... pinoy talaga oo. kaw ba to? isama mo na rin sa bigas ang “marami ka pang manok na kakainin”. diyos ko, linggo-linggo yata ay may nabubuo akong at least isang manok, minsan higit pa. kung lumalabas lang lahat yun sa pwet na buong manok malamang malawak na sana ang poultry ko. buti sana kung may kasamang baboy, at least diversified. kaso solong manok lang eh. mahirap din naman buohin ang isang baka diba? ok lang yun, taga-bacolod naman ako eh. mahilig sa manok lalo na sa chicks...


mahirap talaga ‘pag gutom ang isang tao. nagdidiliryo. nag-iisip na kung ano-ano. pilit kinakalimutan ang kalam ng sikmura. di ko lubos maisip paano mamatay sa gutom. alin kaya sa five senses ko ang huling mawawala? sa tingin ko yung sense of smell, malaki kasi ang ilong ko... ang hirap siguro nun ano? bulag ka na at bingi pero naamoy mo pa yung pagkain kung meron man. kawawa siguro ako nun... aamuyin ko na lang siguro at i-utot... sabay--- “thanks be to God”. kaso maamoy ko pa rin kaya ang sarili kong utot?


tama na ’to... nirereserba ko ang aking lakas. mahirap mag-isip at magsulat kapag gutom... lalo pa ang umutot.