Elesi (a true story) - 7/'07

grabe na ‘to! walng tigil na ang lamierda ko sa kaharian. kagagaling ko na naman ng dammam at jubail. pupunta sana kami sa dalawang off-shore platforms ng aramco at magusurvey. pero sa kabutihang palad at sa letcheng sandstorm, hindi kami natuloy. muntik na sana ako mag-ala ben afleck sa “aramjedon”. minsan lang mangyari sa buhay ko yun na pornada pa?! letche nga...

lunes. maaga pa kaming umalis sa dammam. alas singko pa lang nasa kalsada na kami at binabaybay ang daan papuntang aramco airstrip sa tanajib. kulang-kulang 400kms din yun mula dammam. dapat kasi alas otso nandun na. tamang-tama lang ang dating namin, medyo hilo at bangag sa kape. mahigpit ang security sa aramco. lahat dapat maayos, lahat dapat may access pass. kulang na lang kahit pag-utot mo ay ipapaalam mo pa sa mga sikyo. umutot ka man, depende pa siguro sa unang-amoy bago ka payagang ipagpatuloy mo pang itodo at ilabas lahat. magulo sa loob ng terminal. lahat yata nagmamadaling sumakay sa kani-kanilang flight. kami cool lang, may reservations naman daw sabi ng aramco coordinator na kasama namin. at alam nyo ba kung ano ang sinasakyan papunta sa mga off-shore sites nila? korek... helicopter!!!

pasado alas-nuebe. nyeta, namamanhid na ang tumbong ko pero hindi pa rin kami tinatawag. nga pala, puro pinoy ang crew ground crew nila. pinoy ang mga nag-aasikaso ng mga nag-checheck-in pati sa mga flight schedules. pinoy talaga oo, astig!!! sa madaling salita hindi kami pinayagang makasakay sa helicopter. kelangan daw pala kumuha muna kami ng “helicopter safety course”. hindi pala basta pinapayagang sumakay kung wala iyon. wala kaming magawa kundi sumunod sa patakaran. isang saudi ang kasama ko maliban sa tatlong pinoy sa grupo. pasado alas-diyes na kami pinasok sa isang silid na may malaking white-board sa harapan. maya-maya dumating si kapitan. malaking tao siya, matangkad, kalbo pero mahaba ang balbas. saudi. para siyang berdugo. di ko maiisip pano siya magkakasya sa helicopter. ipinasok din sa kwarto ang limang bengali kaya medyo nag-amoy lumang taxi na ang classroom. magaling si kapitan. very fluent ang english niya. baka nag-aral pa yun sa tate o di kaya nakapag lips-to-lips sa mga kano.

inumpisahan ni kap ang klase sa pagpapaliwanag sa mga klase ng choppers na meron sila: A019, B212 at ang B214. pilit niyang ginuhit ang tatlo sa whiteboard. di ko mawari kung mga tadpole o mga etits na may elesi ang dinrowing niya. cute. sabi niya ang A019 daw ang maliit nilang chopper, 6-sitter lang yun. di ko naitanong kung kasama piloto, next time na lang. Yung B212 at B214 naman ay magkaparehas lang ang capacity: 13-sitter. nagkatalo lang sa seat arrangement; yung isa parang jip yung isa naman parang FX. di ko matandaan alin ang alin?! basta pareho silang nakaktakot sakyan. pagkatapos nun itinuro na ni kap ang mga ibat-ibang parte ng helicopter. inantok ako. ang natandaan ko lang ay ang mga payo niya kung ano ang gagawin kapag may emergency. dun nawala ang antok ko at napalitan ng kaba. tama ba naman yan? eh hindi pa nga nakakalipad, tinuturuan ka na paano tumalon sa bintana. ganun pala yun. kapag kunwari tinamaan ng ligaw na kwitis ang piloto at napilitan kayong mag emergency landing sa tubig, sa bintana kayo lahat dadaan! may mga red marks sa gilid ng bintana kung saan mo itutulak para matanggal ito. bakit nga ba hindi sa pinto dadaan? para namang napakawalang modo mo kung sa bintana ka dadaan diba? inisip ko na lang na baka malas yun sa fung sui kapag pinto ang ginamit mo. pero may scientific explanation pala yun. automatic kasing lolobo yung mga floats na nakakabit malapit sa pinto. yun ang magpapalitaw sa helicopter sa tubig. kapag binuksan mo ang pinto, baka mapunit yung floats, sisingaw. aaaaahhhh.... galing mo kap!!!

pagkatapos ng maikling kuro-kuro sa classroon., tinuruan na kami ni kap paano mag check-in at sumakay sa helicopter. kinikilo pala hindi lang luggage kundi pati ang bawat taong sasakay. ang limit sa luggage ay 9kg bawat tao. buti walang weight limit sa tao mismo, baka di ako payagang makasakay. binigyan kami ng pantakip sa tenga. dalawang rubber na parang takip sa wine. di ko na narinig ang paliwanag niya kung bakit. pagkatapos dinala kami ni kap sa airfield mismo... dapat daw single line lang at sumunod sa ground controller. naalala ko tuloy ang titser ko sa gradeschool.

“OK class, form a circle.... make it straight!!!!”. kaya sige para kaming mga langgam na nakapila sa pwet ni kap. malayo pa lang nakita ko na ang pitong helicopter nakaparada. feeling ko talaga ako si ben... gusto ko sanang maglakad ng slowmo at kumanta ng ”i’m leaving on a jetplane....” kaso napakainit ng sikat ng araw kaya nasira ang pantasya ko. sabi ni kap, sa gilid lang talaga ang daan papunta sa pinto ng chopper. bawal dumaan sa harap o sa likuran at baka matamaan ka ng elesi. bawal din dumaan sa ilalim ng buntot. pitong taon ka daw mamalasin at tanging sabaw lang daw ng pinakuluang butiki na may dalawang buntot ang makakatanggal sa sumpa. di niya na itinuro kung paano pulutin ang ilong kung sakaling mataaam at matanggal. habang nakapila, hindi mo rin pala pwedeng habulin ang ano mang bagay na dala mo at inilipad ng hangin, maging pustiso mo man yun. kung may dala kayong mahabang bagay gaya ng sibat o pamitas ng santol, hindi rin maaring bitbitin ng nakatayo. baka tumama sa elesi at isa pa malas din yun sa fung sui. bago makasakay sa helicopter, magbibigay muna ng ”thumb’s up” sign ang ground controller sa piloto at hanggat di ito na rereply ng ”thumb’s up” din, di pa kayong maaring sumakay sa helicopter.

dumating kami sa helicopter. tinuro ni kap paano buksan at sarhan ang mga pinto neto. tinuro nya rin ang lagayan ng mga bagahe. nasa buntot mismo pala kaya bilang lang ang pinapayagang timbang. tinawag niya ng isang bengali na siyempre naka-todo pormal attire; naka pink na longsleeves at dark brown pants. binigyan niya ito ng lifejacket at pinasuot sa kanya. mistulang model si mokong. feel-na-feel niya ang role. kulang na magpapa-photo shoot na nakasandal sa helicopter at ipapadala sa mga kamag-anak niya sa bangladesh....

malamang may dedication yun sa likod ang litrato, PS:”...look at my bird.” sa isip-isp ko... kap dalian mo... mainit at nalulusaw na ako!!!

tapusin na natin ang kahibangang ito....

ang saya siguro kung natuloy kami. minsan lang mangyari sa buhay mo yun na makasakay sa helicopter naudlot pa ng sandstorm... letche!