paano nga ba nasusukat ang tagumpay? paano mo nga ba malalaman na nandoon ka na nga sa rurok ng ng ika-pitong bundok?... sa tugatog na iyong inaasam-asam at wala ka ng hihilingin pa… meron ba talaga noon? marahil karamihan sa atin ang isasagot ay: kapag marami na akong pera! korek kayo dyan, pero bakit nga ba natin pilit na pinaghahambing yung dalawa, pera at tagumpay. kelangan ba talagang maging mega super-duper rich para tawaging isang matagumpay na nilalang? kelangan ba natin ng malapalasyong bahay, magagarang mga sasakyan at mga damit, retokadong ilong dibdib tiyan at pwet, hi-tech cellphones, mag kape sa Starbucks o sa gitna ng Electron Batha dito sa Riyadh (at sasakay lang sa bus pauwi kasi SR2 lang), at magsuot ng bluetooth headphone na parang tangang kinakausap ang sarili upang matawag na isang ganap na "successful individual"??? yeah right!
ngayong araw lang, nasa news na ang second richest man at age 75 nag donate ng 85% ng kanyang yaman kay Bill Gates para sa Gates Foundation para itulong sa mga mahihirap. putcha, biyones yun! gaya din ni Gates na bilyong dolyar pag nag donate sa Africa. kya nga siguro naging people of the year sila ni mrs niya kasama ni Bono ng U2. Siguro wala na talagang magawa sa perang gabundok, kaya pinamudmud na lang. instead na i-invest sa companya nila, pinamigay ang pera. mayaman si fafa… siguro yun ang tagumpay para sa kanila.
marami na akong nasaksihan na mga taong mayayaman nga at matagumpay pero nakikita mo sa kanilang mata ang kalungkutan. sa mga artista lang sa pinas marami ka ng mabibilang di ba? ang Superstar: dating dinudumog, mayaman, ang daming awards, hiwalay… ngayon adik!; ang Star for All Seasons: ka-level ni Superstar, kasing yaman, kasing daming awards, mayor na, hiwalay… nag-asawa ng senador! masaya kaya sya?, ang Diamond Star: ganun din…, ang Mega Star hiniwalayan din… nag-asawa din ng senador, hapi daw???! ang Falling Star: inanakan, naging syota ni tsong, nagka STD, kumapit sa basketbolista kaya ngayon panay palakpak kada shoot!!! Oooohhh… may tama akooohhhh aaaahhhhhhh, isa na lang… pasok ka naaaahhhhh….masaya nga kaya sila? nasa kanila na ang lahat pero ilang beses ko na silang napanood na humahagulgol habang iniinterview.
ngunit bakit ba talaga natin pilit na pinapatay ang ating mga sarili para lang maging mayaman at successful??? importante ba talaga yun? bakit ba pag nagpakilala tayo sa ibang tao, kelangan natin sabihin kung anong trabaho natin? kelangan ba talaga??? "Hi ako si Mokong… Senior engineer ako sa Ek-Ek international, kaw ano work mo"??? Tang na loob, bat ganun?! dahil ba pinalaki tayo sa ganyang mentalidad ng ating mga magulang? possible. "Anak, paglaki mo magiging sundalo ka ha…" "Opo itay. ..Tay, pwede bang magbitbit ng pink na baril na may balang kalachuchi???" naku, patay tayo dyan… "Anak, gayahin mo na lang ung anak ng kapitbahay natin. Kakabalik lang galing Saudi, maraming dalang imported lotion, sabon at magic cream… dati maitim yun, ngayon ang kinis at ang puti ng mukha… ang seksi nang maglakad, kumekembot pa… ano nga bang pangalan nun?"… "Si Rodrigo po inay".
yan na siguro ang pinakamalaking kasalanan natin sa ating mga sarili: ang i-kumpara ang ating mga sarili sa ibang tao. iba ka, iba ako… hindi ko kailangan gayahin o lampasan ang ginagawa mo. may mga bagay na kaya kong gawin din na hindi mo rin kaya. ung basura mo maaring ginto para sa akin. di mo na kelangan ipagyabang kung anong meron ka dahil marami ring tulad mo na tahimik lang sa isang tabi ngunit may tinatagong mas higit pa kesa sa iyo. marami sa atin gusto lang maging pogi sa mata ng iba na kahit pilit ay ginagawa natin para lang punahin at purihin ng ibang tao. defense mechanisn na lng yun para maitago natin ang ating mga insecurities sa buhay. "Man's greatest desire is to be appreciated"sabi nga ni kumpareng Dale. Tama sya dun, yan lang naman siguro ang dahilan kung bakit tayo gustong magtagumpay. ang ibang dahilan, circumstancial na lang yun.
sampung taon na rin akong kumakayod. palipat lipat ng trabaho… sa pinas at sa ibang bansa. sa ngayon maganda naman ang trabaho ko dito sa kaharian. sapat naman ang kinikita ko, nakakaipon nag konti at unti-unti nang nabubuo ang palasyo ko. para sa akin, nagtagumpay na ako. hindi dahil sa saganang natatanggap ko kundi sa tulong at ginhawang naiibahagi ko sa nanay, mga kapatid at mga pamangkin ko. iba ang pakiramdam pag nakakatulong sa iba. bukod sa napasaya mo sila, ma rerealize mo rin kung gaano ka kaswerte sa buhay, na hindi ikaw ang humihingi, na hindi ikaw ang nangangalimos. kahit naman sa pinas lang at kapirangot ung sweldo ko enjoy at fulfilled naman ako dati dun eh. pasyal ng konti, nood ng sine at konting kain sa labas ayos na. pag may konting sobra, abot sa pamilya.
basta ako, secured ako sa kakayahan ko. di ko na kelangan ipagsigwan sa mundo kung sino at ano ako. cool yun!!!… di ba sapat na tagumpay na yun?
Walang komento:
Mag-post ng isang Komento