ngayon kailangan ng paganahin ang utak. kelangang gumalaw baka ma-stroke at biglang bumagsak na lang habang naglalaro ng badminton tulad ng nagyari sa isang kabayan dito sa riyadh kelan lang. mahirap umuwing nakakahon lalo pa kung bitbit mo pa ang raketang di matanggal-tanggal sa kamay mong nanigas.
naalala ko tuloy ang kwento ng buhay ko lalo na nung naguumpisa pa lang akong mag-artista. wala pa namang pbb noon eh kaya talent lamang talaga ang puhunan ko. hahahaha... joke! naalala ko lng yung naghahanap pa ako ng trabaho sa manila pagkatapos ng board exams. sa totoo lang isinumpa ko na yung manila nung nagrereview pa lang kami. pero dun rin lang pala ang kapalaran ko. mahirap kabisaduhin kasi ang mga kalye doon at puro tuso pa ang mga taxi driver. dalawang klase lng ang mga taxi driver sa maynila. yung walang alam, ”sir turo niyo na lang ang daan kasi di ko kabisado” tapos kung saan-saan ka iikutin. yung isa naman may kapangyarihan makita ang hinaharap na parang isang propeta, ”sir trapik na yun dun pagdating natin” o di kaya ”dagadagan niyo na sir kasi sigurado wala akong sakay na pasahero pabalik”. bwesit! kaya kadalasan late akong dumating sa interview o mga exams. kung dumating man sa oras, pawis na pawis naman kasi naglakad lang bitbit ang mapa na nasa loob ng brown envelope o di kaya expandable plastic envelope na may laman na isang daang kopya ng resume.
masaya at nakakatuwa ang buhay sa manila. tumagal din ako sa ingay, trapik at baha doon. ilang beses akong lumipat ng tirahan. marami akong nakilala at nakasalamuha hanggat makarating ako dito sa kaharian. the funny thing is... it’s only now that I realize we could never truly let go of anything or anyone in our lives. it’s either they take away a part of us with them or we take them with us forever. masarap alalahanin ang nakaraan. masarap alalahanin ang paglalakbay at ang mga taong naging bahagi ng buhay mo, lungkot man o saya ang dinulot nila. hanggang ngayon bitbit ko pa rin ang mga alaala ng mga tinirhan ko sa manila, maliban lang dun sa boarding house kong nasunog na wala ako nabitbit palabas kundi ang portable cd player at cd collection ko lang. buti na lang nakakabit ang earphones at bago ang kaisa-isang brief na suot ko!
nakakatuwa isipin na paminsan-minsan magugulat ka na lang sa isang email o tawag mula sa isang taong matagal mo ng di nakakausap o nakakasama. nakakataba ng puso... minsan naman yung mga taong isinumpa mo na ay bigla mo na lang naaalala at magtataka ka kung asan na o buhay pa kaya siya, sabay dasal na sana buhay pa nga siya kung may utang pa ito sa iyo.
sa ngayon naaaliw ako sa pagbabasa sa yahoo groups ng batch ko nung hiskul. proud ako sa batch namin kasi walang nabuntis bago maka-graduate, puro lalaki kasi kami. green-white-go-fight green-white fight!!! karamihan pala ay na sa US na at marami na rin ang bumigay na talaga.. todo na itwich! kadalasan mo mababasa dun ang tulad ng...”hi guys did u watch the basketball game last night?”...”hey anyone has a ticket to the new york yankees game or any team from new york?” ... “man, he’s says its workin’ and he’s damn serious about it!”...”that’s awesome dude!!!”... kadalasan o.a. na sila. minsan gusto ko ng sagutin ng..”brader may ticket ka ba dyan para sa rakrakan overload?”.
sabi nga ni rizal di ba? ang hind marunong lumingon sa pinanggalingan at may stiff neck. importante sa buhay ang maalala mo ang pinagmulan mo. hindi dapat binabalewala ang mga bagay at mga taong naging parte ng buhay mo. sila ang dahilan kung sino at ano ka ngayon. sa kanila ka natuto upang maging mas mabuting tao, may dunong at lakas ng loob. naks! awesome ba?!
masaya ako sa ngayon... sobra. malapit ng mabuo ang mga pangarap ko. gamay na lang guid... tapos na ang lipatan. kung lilipat man uli, sana sa palasyo na.
Walang komento:
Mag-post ng isang Komento