Ay! red na lang... 10/2006

noong nasa kolehiyo pa ako, kadalasan na pinagtatalunan namin ng barkada habang nag-iinuman ay kung ang buhay ba ng tao ay naka depende sa nakalaang tadhana o di kaya siya mismo ang may layang gumawa neto; destiny or by choice? isang debateng kahalintulad ng “ano bang nauna, itlog o manok?” isang debateng tila walang katapusan... hanggat may itatagay pa, hala sige sigawan lang ng sigawan, hanggat pwede pang magdagdag sa listahan ng utang sa tindahan, sige tuloy ang bangayan. at kahit ubos na ang yelo at medyo mukhasim kana habang tumatagay, sige debate!!! sugod mga kapatid!!!

ilang bote din ng gilbey’s, redhorse, pilsen, tanduay at ginebra kung wlang wala na, ang naubos namin sa kubo nina pareng ensyong, isa sa mga kabarkada. ganun lang buhay dati. “group study” linggo-linggo... biyernes... ambag-ambag, bili, deretso sa kubo, pa-sounds ng pang-adik, luto ng hapunan at pulutan, crack ng yelo, tagay, debate... SUKA. may kulang ba? kung meron man, di ko na matandaan. lasheng na ikaw ehh hik! haayyyy... ang mahiwagang kubo, parang kelan lang tsk3! yung kubo pa man din yun ay nasa backyard nila, tapos nakapwesto malapit sa cyclone na pader. sa kabila ng pader ay bahay na ng titser namin sa PE na bading. ilang beses din nagmakaawa yung bading na kung mag-inuman daw kaming magbabarkada, sana man lang abisuhan namin sya para makalipat daw sya sa sala nila at doon matulog. huh?! bintana pala ng kwarto nya yun??? putcha, eh di ilang beses pala nya kaming nabosohan habang kami’y umiihi sa pader paminsan-minsan! pangit pa naman ng itsura ng birdie ko kapag lasing; lupaypay at matamlay--- sadyang pang-ihi lng talaga ang gamit.

pero iba na ang takbo ng buhay ngayon... “decisions, decisions, decisions....”. dati iniisip mo lang kung kaya mo pa bang umuwi o sa kubo na lang matutulog. sabado naman kinaumagahan eh. pa good-boy epek na lang paguwi sa bahay. konting linis, mop ng sahig at hugas ng kotse at mag-volunteer magmaneho at sumundo sa mga mahjong players. ngayon iba na ang buhay, kaibigan. hindi lang sarili mo ang iniintindi mo sa bawat desisyon mo. paano kung ganito? paano pag ganyan? ano ba ang mga posibleng mangyari.... ano ba ang kahihinatnan ng lahat ng to??? baril ba o bulaklak? patayo ba o patuwad? si irish o si rosita??? blue o baby pink? ay! red na lang...

kaso minsan, huli na ang lahat nang ma-realize mo na mali pala ang naging desisyon, maging sa napiling kurso man, trabaho, negosyo, pag-ibig at iba pa. minsan naman, nagsisisi ka sa mga bagay na dapat sana ginawa mo dati pa. minsan din, kahit anong pilit mo sa isang bagay na napagdesisyunan mo na sadyang napakamagpaglaro ang tadhana at pilit rin itong inililihis sa iyong landas. sabi nga, may mga bagay talaga sa mundo na dapat tanggapin na lng ng buong puso. “follow your heart” na lang daw. letche, kaso minsan yang bwisit na puso rin ang dahilan kung bakit nagugulo ang buhay natin.

ewan, ang gulo ng buhay no?! pero kung tutuusin yan din ang nagbibigay kulay at kabuluhan sa ating pagkatao, ang makaroon ng kalayaang magmaneho ng sarili nating barko sa malawak at magpagbirong dagat ng buhay. ang lalim pre ah, lasheng ka na ba??? huh? di kita marinig pre, sa tenga na kasi ako imiinom hik! puno na eh....

”No, i dont feel any pressure right now.... ” 3/'08

napanood ko rin sa wakas ang kontorbersyal na si janina san miguel ang nanalong Bb pilipinas 2008.... Oh my God! hahahahahaha nakaka-aliw siya. sa gitna ng kaguluhan sa pinas nakakatuwang isipin na ang mga simpleng bagay na tulad ng panyayaring ito ay nakakabawas ng tensyon sa buhay natin... tumaas na naman ang presyo ng gasolina at kuryente pati na rin ng tinapay! wala na yatang pisong pandesal sa pinas ano? kung meron man siguro pede mo na itong isaksak sa butas ng ilong mo o di kaya hugis tinga na lamang ito sa laki. hayyy, salamat na lang at dumating si janina...

kung hindi nyo pa napapanood ang nakakatuwang Q&A portion ng “prestiyosong” Bb. Pilipinas maaring pumunta po lamang sa dakilang Youtube at i-search ang sikat na beauty queen. ilang beses ko nga pinanood ng pauli-ulit ang video kasi aliw na aliw ako sa kanya. naaalala ko tuloy yung mga beauty contest sa aming probinsya kung saan tila lahat ng tanong ng mga judges ay kelangan mong sagutin ng nag-uumpisa sa “for me....” o di kaya ng "i believe...." o di kaya "for me, i believe..." tapos bahala na si batman kung ano ang kasunod.

pero iba si janina, maliban sa tawa at “for me” nya ay my mga “Oh my God” pa ito at “I’m so sorry”... sabay tatawa uli... hahahhaahahaha!!! at magtatapos ang sagot niya sa “My pamili is da most important persons in may layp!.. Thank yu!”. pero kyut siya ha?! inosente. yung tipong probinsiyanang tatanga-tanga. sabagay sabi pa nga niya... “oh may god, im so sorry guys because dis was rily may pers pagent ever... because aym onli seventeen yirs old and i did not ekspek dat i came from one of da tuf ten....”

kung sumayaw pa sana siya ng may dalang mga pamaypay at kawayan, o di kaya pinunit na lambat ng isda at siyay hinihila sa magkabilang braso ng dalawang baklang nagpapanggap na mga tunay na lalake, parang nasa plaza na sana ako ng bacolod. patok din sana kung nag monologue siya gaya ng anak na dali-daling umuwi sa kanilang bahay dala ang gamot ng kanyang inay na maysakit. tapos hindi niya rin pala maabutan ng buhay ang sariling ina... tapos hahagulhol ito ng higit kalahating oras at wala kang maiintindihan sa pinagsasabi niya. tapos bigla na lang ito magba-bow, dali-daling pupulutin ang mga kinalat na props sa stage sabay takbo palabas. sabay na rin netong sisisihin ang kanyang tunay na nanay sa backsatage pati yung baklang kinuha neto upang mag make-up at magturo ng talent. siyempre hindi rin mawawala ang classic na sisa role na hanggang sa ngayon hindi pa rin mahanap-hanap sina crispin at basilio!

enjoy talaga akong manood ng mga beauty contest lalo na sa mga probinsya sa pinas... nakakatuwa rin kasing panoorin ang mga nanay na proud na proud sa kanilang mga anak habang ito’y sumasayaw na parang isang amazona, naghahawaiian at nanginginig ang baby fats sa tiyan o di kaya bumubuga ng apoy sa gitna ng stage. palaging katabi rin ni nanay yung amang galit na galit kasi pinag-swimsuit kanyang anak at pinagnanasahan ito ng buo barangay habang nakalabas ang singit at dimple sa puwet.

bugbog ako sa trabaho netong nakaraang mga buwan... buti na lang dumating si janina... salamat sa iyo iha. nawala ang pagod ko. dahi sa iyo... ”No, i dont feel any pressure right now.... Oh my God!!!”.

Tatlong Taong Walang Diyos - 3/'08

oh kay bilis naman ng panahon. di ko namalayan tatlong taon na ang isang-taon kong kontrata... mahirap talaga talikuran ang limpak-limpak na salapi hehehehe. ang kinaiinisan ko lang ngayon ay nag-birtdey ako dito sa riyadh netong buwan. nabwesit ako dahil isinumpa ko na sa sarili na kada pebrero ako uuwi sa pinas upang dun ipagdiwang ang araw kung kelan ako dumating sa daigdig na hubo’t-hubad. wala eh... di ako pinayagan ng opisina. nag-request pa ang cliente na idagdag yung natitira kong bakasyon sa susunod na kontrata. mahirap talaga maging magaling no?!  kaya dito na lang ako nagdiwang kasama ang mga katropa sa opisina, kumain sa labas... umuwi nang maaga sa bahay... at natulog ng hubo’t hubad.

mula pa nung desyembre ang bakbakan ng trabaho sa opisina. palagi akong nasa field, balot na balot at nanginginig sa sobrang lamig... kahpon nga lang 2Km nasa Iraq na kami. sa totoo lang ang dami ko ng napupuntahang mga bansa... border ng jordan, kuwait, uae, at port papuntang egypt. ung nga lang puro... bitin! malamig sa norte ng kaharian lalo na malapit sa jordan at iraq. nag-snow nga dun eh pero sayang di ko inabutan. sarap sana kung may dala akong mga sangkap pang halo-halo, sulit sana ang pagod sa biyahe.

tatlong taon na pala ang nakakalipas... ang bilis lang. dati tatanga-tanga pa ako dito, ngayon slight na lang. medyo kabisado ko na ang pasikot-sikot ng buhay sa piling ng mga arabo. minsan nakakabanas minsan naman sobrang nakakatawa... di ko na mabilang ang mga insidenteng ikakasira ng bait ko. dapat kasi dito sa saudi ay marunong kang tumingin sa liwanag. tulad ni jun lozada na isang self-procalimed jedi, dapat lumayo at hwag kang padadala sa ”dark side of the force”.

dito kasi kahit maliit na bagay lang o kahit mga nakasulat lang sa pader na nakakatuwa ay pinapatulan ko na, maaliw lang ang sarili. kung di ka ba naman madala sa... Batha market: ”Wanted: Tae Boy with pleasing personality”; Sa isang Panda supermarket branch: “Dear customer, we lost 100 pushcarts. Please help us to found.” Stall in the New Geant store: “Opinning Soon!!!” katabi ng isa pang stall na may: “Now Openning”. kulang na lang makita mong unti-unting bumubukas ang pintuan neto. Pero wala silang binatbat pa rin sa “Openning 24hrs” ng Al Sadhan supermarkets at ng ”Sale in progress” sa Alakariyah mall.

hayyy kung di lang bumagsak ang dolyar, mayaman na sana ako at nasa pinas na... nangangabayo sa hacienda ko sa negros at inaalok ng isang anak na dalaga kapalit ng utang... ”Seniorito...eto po ang kaisa-isang anak kong dalaga, si Ising.” Oh di kaya pinapanood kong binu-buldoze yung mga squatters sa malawak kong lupain...”Don Pepot... isa kang berdugo!!! Maawa ka sa amin!!!” Bwahahahahahahah!!! ”Sige, gibain ang mga bahay!!!”

Tinatamad na akong mag-isip. huwebes bukas walang trabaho dito sa saudi. sa sabado babyahe na naman kami... pupunta sa airport ng maaga at manonuod ng sari-saring mga tao. sarap nilang tingnan lalo na yung mga pauwi sa kani-kanilang bansa... kahapon nga nasa airport din ako, naghihintay kami ng flight pauwi sa riyadh. ang daming umuuwing mga katulong... ibat-ibang mga lahi. isa-isang hinahatid ng mga amo hawak-hawak ang kanikanilang mga passport. ganyan kasi dito sa saudi, palaging hawak ng amo mo ang passport mo lalo pa’t babae ka. ung isang katulong hinatid pa ng mag-asawang mabitbit na anak, nagpaaalam na si inday pati sa bata... mangiyak ngiyak siya. siguro napalapit ang loob nya sa bata. may isa nmang malungkot ang mukha... sira ang bag, bukas ang zipper at nakalabas ang ibang damit. nagmuka itong saging na hitik na lumalabas na ang laman... sa isip-isip ko hindi mahal ng amo yun. ni bag man lang hindi mabilhan... naawa ako kanya. Pina-ikutan na lng ng mga tauhan dun sa baggage counter ng masking tape yung bag kaya pinayagan din sa huli ng mga guards padaanin sa x-ray machine. Yung huling dumating ang pinakabida sa lahat; si super inday! naka all-green siya. halatang mahal niya ang saudi at mahal siya ng amo niya... pati bag niya green at bago. maingay siya.. kulang na lang i-annouce siya bilang star-of-the-airport-of-the-night-waiting-for-the-flight-to-riyadh. mukha siyang masaya... nakakainggit. di ko alam kung may relasyon sila ng amo niya o wala. ibang-iba ang aura niya. kabaliktaran ni warat-bagahe princess.

konti na lng... uuwi na rin ako for gud. nakakapagod na rin dito sa kaharian. gusto ko din malasap ang mga pinaghirapan ko dito. sana umuwi rin ako sa pinas gaya ni super inday... successful.

Tara... let go! - 10/'07

matagal-tagal na ring hindi gumana ang utak ko kaya hindi ako nakapagsulat netong huling mga araw. maraming nagtatanong (naks! as if...) bakit? kulang daw ba ako sa inspirasyon? hindi naman, marami at sobra-sobra nga eh kaya siguro nawili at nagulo ang utak. parang old joke na... ”sir sino ba mas yummy ako o si ma’am?”... ”siyempre ikaw, inday.”... ”ganun ba sir? sabi kasi ng driver mas yummy si ma’am.” ngee!!!

ngayon kailangan ng paganahin ang utak. kelangang gumalaw baka ma-stroke at biglang bumagsak na lang habang naglalaro ng badminton tulad ng nagyari sa isang kabayan dito sa riyadh kelan lang. mahirap umuwing nakakahon lalo pa kung bitbit mo pa ang raketang di matanggal-tanggal sa kamay mong nanigas.

naalala ko tuloy ang kwento ng buhay ko lalo na nung naguumpisa pa lang akong mag-artista. wala pa namang pbb noon eh kaya talent lamang talaga ang puhunan ko. hahahaha... joke! naalala ko lng yung naghahanap pa ako ng trabaho sa manila pagkatapos ng board exams. sa totoo lang isinumpa ko na yung manila nung nagrereview pa lang kami. pero dun rin lang pala ang kapalaran ko. mahirap kabisaduhin kasi ang mga kalye doon at puro tuso pa ang mga taxi driver. dalawang klase lng ang mga taxi driver sa maynila. yung walang alam, ”sir turo niyo na lang ang daan kasi di ko kabisado” tapos kung saan-saan ka iikutin. yung isa naman may kapangyarihan makita ang hinaharap na parang isang propeta, ”sir trapik na yun dun pagdating natin” o di kaya ”dagadagan niyo na sir kasi sigurado wala akong sakay na pasahero pabalik”. bwesit! kaya kadalasan late akong dumating sa interview o mga exams. kung dumating man sa oras, pawis na pawis naman kasi naglakad lang bitbit ang mapa na nasa loob ng brown envelope o di kaya expandable plastic envelope na may laman na isang daang kopya ng resume.

masaya at nakakatuwa ang buhay sa manila. tumagal din ako sa ingay, trapik at baha doon. ilang beses akong lumipat ng tirahan. marami akong nakilala at nakasalamuha hanggat makarating ako dito sa kaharian. the funny thing is... it’s only now that I realize we could never truly let go of anything or anyone in our lives. it’s either they take away a part of us with them or we take them with us forever. masarap alalahanin ang nakaraan. masarap alalahanin ang paglalakbay at ang mga taong naging bahagi ng buhay mo, lungkot man o saya ang dinulot nila. hanggang ngayon bitbit ko pa rin ang mga alaala ng mga tinirhan ko sa manila, maliban lang dun sa boarding house kong nasunog na wala ako nabitbit palabas kundi ang portable cd player at cd collection ko lang. buti na lang nakakabit ang earphones at bago ang kaisa-isang brief na suot ko!

nakakatuwa isipin na paminsan-minsan magugulat ka na lang sa isang email o tawag mula sa isang taong matagal mo ng di nakakausap o nakakasama. nakakataba ng puso... minsan naman yung mga taong isinumpa mo na ay bigla mo na lang naaalala at magtataka ka kung asan na o buhay pa kaya siya, sabay dasal na sana buhay pa nga siya kung may utang pa ito sa iyo.

sa ngayon naaaliw ako sa pagbabasa sa yahoo groups ng batch ko nung hiskul. proud ako sa batch namin kasi walang nabuntis bago maka-graduate, puro lalaki kasi kami. green-white-go-fight green-white fight!!! karamihan pala ay na sa US na at marami na rin ang bumigay na talaga.. todo na itwich! kadalasan mo mababasa dun ang tulad ng...”hi guys did u watch the basketball game last night?”...”hey anyone has a ticket to the new york yankees game or any team from new york?” ... “man, he’s says its workin’ and he’s damn serious about it!”...”that’s awesome dude!!!”... kadalasan o.a. na sila. minsan gusto ko ng sagutin ng..”brader may ticket ka ba dyan para sa rakrakan overload?”.

sabi nga ni rizal di ba? ang hind marunong lumingon sa pinanggalingan at may stiff neck. importante sa buhay ang maalala mo ang pinagmulan mo. hindi dapat binabalewala ang mga bagay at mga taong naging parte ng buhay mo. sila ang dahilan kung sino at ano ka ngayon. sa kanila ka natuto upang maging mas mabuting tao, may dunong at lakas ng loob. naks! awesome ba?!

masaya ako sa ngayon... sobra. malapit ng mabuo ang mga pangarap ko. gamay na lang guid... tapos na ang lipatan. kung lilipat man uli, sana sa palasyo na.

Desperadong May-bahay - 10/'07

"Can I just check those diplomas because I just want to make sure that they are not from some med school in the Philippines."
-Susan Mayer
Desperate Housewives
ABC Network

Kailan lang ay pumutok itong issue tungkol sa isang eksena sa pilot episode ng Desperate Housewives season 4 kung saan sinabi ni Susan Mayer (Teri Hatcher) ang linyang ikinaputok ng butchi ng medical community sa tate. kung sa bagay, di naman talaga ka aya-aya ang sinabi niya. marami ang nagalit lalo na ang libo-libong pinoy medical professionals sa us. pati gobyerno natin pilit sinakyan ang isyung ito. pati senado at kongreso natin ay sinakyan ang usaping ito. masyado daw mapang-api ang sinabi sa palabas. marami ang mga mapagkunwaring mga opisyal na may malasakit daw sa bayan ang nagpapa-interview...”masakit talaga yung sinabi ni teri tatcher na yun!”...”di dapat sinabi ni teri tatcher yun eh pwede naman syang tumanggi”. tatcherin nyo mga mukha nyo mga bugok! tatcher kayo ng tatcher dyan, tatcherin ko kaya mga pagmumukha nyo?! mga bwesit!!! para lng mapag-usapan pinalaki ang issue... plus pogi points. hoy malayo pa ang eleksyon!

kung susuriin talaga ang sinabi sa palabas, masakit man isipin pero tila may katotohanan ito. sa pinas ngayon parang mga kabuteng nagsulputan ang ibat-ibang medical schools. kung hindi nursing, nursing aide o care giver courses ang ino-offer ng mga paaralang ito. karamihan pa sa mga ito ay walng tamang lisensya o kahit man lang mga tamang kagamitan, lab o iba pang gamit katulad ng sa mga lehitimong accredited medical schools. nagulat nga ako dati na may bs nursing sa AMA. kahit manood ka ng wowowee, karamihan sa mga bata dun ay sinasabing gusto maging nurse o doktor... “para po magamot ko po yun pong mga batang may sakit lalo na po ang mahihirap...” tapos sabay abroad pag nakatapos. idagdag pa dito ang nakakahiyang leakage sa nursing board exams nung nakaraang taon. nakakahiya sa buong mundo... pero, oo bilib pa rin ako sa mga medical proffesionals natin. kahit dito sa saudi karamihan sa mga hospital staff eh pinoy. kaya nga idol ko ang mga yun eh... mapag-mahal at masarap mag-alaga... pwedeng naka-puti basta naka-modess...

nakakabwesit din isipin na tayong nasa ibang bansa ay nagpapakahirap para hangaan tayo ng buong mundo dahil sa ating angking galing sa trabaho. tapos biglang may gagawa ng katarantaduhan sa pinas. sa isang iglap lang babalik tayo bilang “brown-monkey from the philippines”. gaya ng lang ng zte scandal na yan sa national broadband project sa pinas. headline sa pinas. front page sa saudi gazzette. pinoy. kurakot. bwesit!

kaya nga siguro ayaw na magbigay ng public apology ang ABC network, ang producer ng Desperate Housewives. hayaan na mapagod ang mga pinoy dun sa harap ng opisina nila sa kakaprotesta laban sa show nila. sabi pa nga ng mga producers dapat daw magpasalamat tayo dahil doon ay lalo nakilala ang galing ng pinoy medical workers sa buong mundo. napaguusap na naman ang galing natin. publicity ika nga. thanks but no thanks pa rin ang sagot ng mga nagpoprotesta!

kawawa lang talaga tayong mga pinoy. laging naapi lalo pa ni uncle sam. kahit ang gobyerno natin ay sunud-sunuran lang sa mga kano. kaya kahit ubusin nilang rape-in ang mga dalaga natin sa ‘gapo, ok lang. kahit guilty pa ay kukupkupin pa rin nila sa embahada nila. siguro nga unti-uni ng nag-iiba ang pagiisip ko laban sa mga kano dahil sa pananatili ko dito sa saudi. kaw ba naman napapalibutan ng mga muslim radicals sa opisina araw-araw eh... tama rin naman sila. gusto lang talaga ng mga kano ang maging hari ng mundo. lahat na lang pinapakialamanan nila. yung giyera sa iraq wala ring kwenta yun. nasa 3,800 na ang casualties ng mga kanong sundalo. ang nmatay sa WTC ay 2974 lang, 24 ang nawawala at 19 hijackers din ang namatay. you do the math... look who’s stupid???

Marami ka pang bigas na kakainin... Oct'07

nagugutom na ako. ’tang na loob, tatlong oras pa bago uwian at lumamon. hanggang ngayon di ko pa rin naiintindihan o mahanap ang logic kung bakit kailangan gutumin ang sarili mula pagsikat ng araw hanggang sa paglubog nito upang maging banal. sa panahong tulad ng ramadam minsan naiisip ko na sana magka-amnesia na lang ako para makalimutan ko ang pagkain. minsan naman pinapangarap ko din na maging anorexic na lang. kagaya ng nakaraang dalawang ramadan ko dito sa kaharian, pilit ko pa ring sinusunod ang paniniwalang ito bilang respeto na rin sa ating mga kapatid. di man ako sangayon kasama ng sampung anaconda ko sa tiyan, wala na akong magagawa kundi sumunod na lamang. ang tangi kong magagawa ay ang lumamon ng marami sa umaga bago pumasok sa opisina kahit hindi ko nakasanayan ito. mahirap lunukin ang kanin sa umaga, hindi ako sanay. masaya na sana ako sa tinapay, kape at mani...


wala akong magawa kagabi kaya napilitan na naman akong manood ng tfc. tamang-tama lang nang binuksan ko sa cinema one, ”feature presentation” daw. pumwesto ako sa sala bitbit ang tuna sandwich kong hapunan. ”marami ka pang bigas na kakainin” ang palabas. pang-ramadan talaga ang dating! si eddie garcia ang bida at kasama ang isang budding (o bading?) young action star... si rustom padilla. oo si rustom. action star nga pala dati yun? medyo mataba sa siya nung panahong iyon. macho. lalaking-lalaki. may potentials. may potential maging bading! parang iba kasi ang tumbling at gulong niya. parang pang floor exercises sa olympics. pumipikit-pikit pa siya habang pinuputok ang kanyang baril sa mga kalaban. para bang iniisip niya na... ”eewww...ano ba tong ginagawa ko?! help!!! robiiiiiiiiinnn!!! help! help! sakloloooooooo!!!”. hahaha... marami din dito nyan sa saudi. gaya na lang ng isang pinoy na subcontractor sa mga projects namin. sabi pa ng kasama niya sa trabaho, “sir ingat ka dyan kay ***, darna yan. pinapahirapan ang sarili. ayaw umamin.”


syet! siguro nga marami pa talaga akong kakaining bigas dito sa saudi. nasubukan ko na yata halos lahat ng klase ng bigas: basmati, long grain, denorado, milagrosa, senandomeng, thai, jasmine, egyptian atbp... ngayon Ligo brand ang binabanatan ko. top of the line yun sa batha. pero tila iba na ang bigas nila ngayon, matigas na. hinaluan na naman siguro ng magugulang na mga pinoy kasi naging mabenta ito... pinoy talaga oo. kaw ba to? isama mo na rin sa bigas ang “marami ka pang manok na kakainin”. diyos ko, linggo-linggo yata ay may nabubuo akong at least isang manok, minsan higit pa. kung lumalabas lang lahat yun sa pwet na buong manok malamang malawak na sana ang poultry ko. buti sana kung may kasamang baboy, at least diversified. kaso solong manok lang eh. mahirap din naman buohin ang isang baka diba? ok lang yun, taga-bacolod naman ako eh. mahilig sa manok lalo na sa chicks...


mahirap talaga ‘pag gutom ang isang tao. nagdidiliryo. nag-iisip na kung ano-ano. pilit kinakalimutan ang kalam ng sikmura. di ko lubos maisip paano mamatay sa gutom. alin kaya sa five senses ko ang huling mawawala? sa tingin ko yung sense of smell, malaki kasi ang ilong ko... ang hirap siguro nun ano? bulag ka na at bingi pero naamoy mo pa yung pagkain kung meron man. kawawa siguro ako nun... aamuyin ko na lang siguro at i-utot... sabay--- “thanks be to God”. kaso maamoy ko pa rin kaya ang sarili kong utot?


tama na ’to... nirereserba ko ang aking lakas. mahirap mag-isip at magsulat kapag gutom... lalo pa ang umutot.

Ang pagbabalik ng mga Engkantado - 9/'07

biyernes. gabi. as usual napagod na naman ako sa kakalaba, nood tv, kain at tulog. may pasok na kinbukasan. gusto ko sanang matulog uli ng maaga. napuyat kasi ako noong huwebes sa kakatulog. mhirap mapuyat habang natutulog. masakit sa ulo...

gaya ng nakasanayan, ng channel surfing na lang ako sa tv. naghanap ng mga nakakaantok na palabas para makatulog. walang boring shows sa cable tv. puro adrenaline-inducing ang mga palabas. kung hindi action at comedy, mga babae namang hubot-hubad na may hawak na telepono at nag-aantay ng mga maniac callers. alhamduling! salamat sa hotbird satellite... the name speaks for itself. hindi pupwede to, sabi ko. last ditch desperate move na ang kailangan... tfc! tamang-tama din lang paglipat ko... nagkita kami uli nina pedro at ng mga engkantado.

gaya ng napanood ko ilang buwan na ang nakaraan, watak-watak pa rin ang grupo. winning formula talaga cguro yan. may suspense. makakasundo pa kaya sila? exciting. da best. patok sa takilya! gaya na lang ng mga magkakapatid na palaging nagkakahiwalay nung ipinanganak, mga batang pinag-palit ng nurse sa hospital habang lumilindol o bumabagyo o di kaya ang wagas na pag-ibig ng isang mayaman na dalaga sa isang mahirap lang na binata. idagdag mo pa sa listahan yung matinding galit ng isang kusinera dahil ninakaw sa kanyang inay ang secret recipe nitong manok at ang batang alien na mukhang mongoloid, palaging dilat ang mata at mga tatlong beses lang siguro kumukurap sa bawat episode.

balik kina pedro. nasa tuktok na naman sila ng gusali ng naabutan ko. gaya pa rin ng dati, nangagalaitin na naman si flying sexy lady dahil disappointed siya sa ”leeeadersheep” ng grupo. nagtatalak na naman sya at nageenglis pero this time mas makulot na ang kanyang buhok, mas maiksi ang mini-skirt at mas mataas ang takon ng bakya! “ganyan ba umasta ang isang leader?” (maarte voice). gusto nyang si pedro uli ang maging leader kasi hindi ito masyadong “authoreithaeiyteeeeeev”. pwe! ako ang napapagod sa kakapakinig sa kanya...

this time, isang sarangay na naman ang kalaban nila. isang uri ng halimaw na parang torong hot na hot. sumisikad ito sa lupa at umuusok and ilong na parang adik. isa siyang estudyanteng boarder sa pinapaupahang bahay nina lola maria. napagkamalang magnanakaw at kinulong. doon na lumabas ang kanyang taglay na kapangyarihan. isipin mo na lang kung ikaw ay isang preso at habang kayo ay nag-eensayo ng sayaw na “thriller”, ay biglang mag-transform si kakosa mo at naging kalahating toro. siguradong panis ang lahat mong tatoo sa katawan maging sawa man ito, agila o dragon. ayun na, pinagsusungay nito ang mga ka-cellmates, binaluktot ang mga rehas at tumakas. kelangan nyang gumanti at hanapin ang nagturo sa kanya sa mga pulis. napadpad ito sa lawton maynila at namasyal sa fountain area sa tapat ng philippine post office. ok rin ang cinematic choice ng halimaw. maganda ang background. winning formula na naman... nagwawala pa rin ang halimaw. hot na hot at umuusok lalo ang ilong. bangag na bangag... medyo maluwag ang costume nito, halatang parang damit lang na kinulayan. nagmukha tuloy siyang hiphop na baka na kulubot ang balat. ang dami niyang sinungay kaya dinumog siya ng media. at dun na nganap ang isang historical moment sa philippine television... bigla itong dinampot ang mikropono ng  reporter, umikot at tumingin sa camera... sabay speech! hahahahaha nagpainterview ang halimaw. galing! “nananahimik ako.... blah blah blah...” di ko na narinig ang iba pa niyang sinabi. napagulong na ako sa kama sa kakatawa. grabe! bat di kaya naisip ng mga gumawa ng lord of the rings yun? walng sinabi ang harry potter series ni jk rowling sa mga writers na pinoy. halimaw nag-painterview? tinalo ang speech ni willie! kulang na lang dalawang co-hosts na babae na umiiyak din sa tabi niya.

tapos diretso na ang halimaw sa boarding house nina lola. nabalitaan din nina pedro ang mga pangyayari kaya dali-dali itong tinawagan ang grupo gamit ang cellphone na tila hindi nauubusan ng load. naabutan ng halimaw ang lalaking nagsumbong sa kanya sa pulis. pinag-susungay niya ito. buti na lang dumating din si lola. nagmakaawa siyang hwag ng saktan ang lalaki. bilang landlady responsibilidad niya ang ipagtanggol ang kanyang boarder. pero ayaw umawat ni halimaw. napikon si lola at sumigaw... “hindi mo ba ako kilala??? ako si maria penduko!!! hahahaha penduko din pala yun?! akala ko iikot siya at magkakaroon superhero attire gaya ng star sa ulo, sexy bathing suit at lubid sa tagiliran. buti na lang hindi. di ko masikmura siguro kung ginawa yun ni gloria romero. mga 50 years ago siguro pwede pa. dumating din ang sina pedro at ang grupo. pinagtulungan ang halimaw pero di kaya. nakatakas din lang ito tangay ang lalaking nagbintang sa kanya. tanging si flying sexy lady lang ang humabol dito. siya lang kasi ang may pakpak sa grupo. pagkakataon niya na sanang mag-shine. five minutes of fame ika nga pero di rin umubra ang powers niya sa sarangay.... itutuloy daw.

putragis! nasayang na naman ang isang oras kong tulog. pero ok lang din. nasaksihan ko naman ang halimaw na nag-speech live. bihira sa tanang buhay ko yun. buti na lang di pala ako natulog ng maaga.